Bij snowboarden draait het meestal om de afdaling. Maar wat als juist de weg omhoog het mooiste onderdeel van je dag blijkt te zijn? Het is half acht ’s ochtends wanneer we onze splitboards klaarmaken voor vertrek. De zon kruipt langzaam boven de bergen uit en het Oostenrijkse Kaunertal ligt nog bijna volledig in de schaduw. Geen liften die draaien, geen pistes vol mensen, alleen een smal spoor dat omhoog verdwijnt tussen de besneeuwde bergen. Samen met een vriend, Stefan, reis ik, Ruben, af naar het Oostenrijkse Kaunertal om voor het eerst te gaan splitboarden. Toerskiën, maar dan met een snowboard. De komende dagen ontdekken we een heel andere manier om de bergen in de winter te beleven. Eerst op eigen kracht omhoog, daarna pas omlaag.
Het Kaunertal
Het Kaunertal blijkt een ideale plek om te splitboarden. De vallei ligt geïsoleerd tussen het Ötztal en het Oberinntal en is opvallend rustig voor Oostenrijkse begrippen. De dorpen zijn klein, de infrastructuur beperkt en zodra je de vallei in rijdt zie je dat er van massatoerisme geen sprake is. Het is een gebied om je zelf te vermaken, niet om vermaakt te worden. Die rust is precies waarom we hier zijn. In de zomer trekken we vaak dagenlang door de bergen op zoek naar afgelegen plekken. Maar in de winter ben ik in Oostenrijk juist altijd omringd door anderen. Dit keer willen we de bergen ook anders beleven in de winter. Rustiger, fysieker en dichter bij de natuur.

De Kaunertal-gletsjer
Vanaf Feichten, het meest zuidelijk en tevens het laatste dorp van het dal rijden we zo’n dertig kilometer omhoog richting de Kaunertal-gletsjer. De weg slingert steeds verder het dal in. De gletsjer en daarmee ook het skigebied is alleen via deze weg te bereiken. Wat ons opvalt is de rust. Brede pistes, natuurlijke lijnen in het landschap. Geen kunstmatige ingrepen zoals sneeuwkanonnen, geen luide muziek en nauwelijks drukte. Het voelt alsof de menselijke invloed hier veel minder aanwezig is dan in andere Oostenrijkse skigebieden. Misschien heeft dat ook te maken met de aanwezigheid van de Kaunertal-gletsjer, die het landschap nog altijd domineert. De Kaunertal-gletsjer slingert ruim veertien kilometer door het hooggebergte. Door het terugtrekken van de gletsjer bij de Großglockner is de Kaunertal-gletsjer inmiddels zelfs de grootste van Oostenrijk. Toch blijft hij verrassend onbekend bij het grote publiek.
Onze eerste indruk van het Kaunertal en zijn skigebied
Hoewel onze trip in het teken staat van splitboarden, besluiten we eerst het skigebied van het Kaunertal te verkennen. We verblijven in het Weisseespitze Hotel in Feichten, het grootste van de vier dorpen in de vallei. Toch voelt ook dit dorp klein. In totaal tellen de vier dorpen samen slechts zo’n 1.500 toeristische bedden, wat misschien veel klinkt, maar ontzettend weinig is in vergelijking met naastgelegen toeristische gebied Serfaus-Fiss-Ladis. Het skigebied zelf is met 55 kilometer aan pistes niet groot. Er zijn vijf liften, waarvan één grote gondel. Maar wat het gebied bijzonder maakt is de hoogte. Drie liftstations liggen boven de 3.000 meter, iets wat zelfs in Oostenrijk niet vanzelfsprekend is.


Snowboard versus splitboard
We wisselen ons reguliere snowboard al snel in voor een splitboard, want daar komen we immers voor. Verrassend genoeg hebben ze er bij de skiverhuur slechts twee staan. Dat zegt eigenlijk al genoeg. Deze sport is hier nog relatief onbekend en staat nog een beetje in de kinderschoenen. Het board van Stefan blijkt bovendien wat aan de kleine kant. Normaal gesproken zijn we behoorlijk kritisch op ons materiaal, maar vandaag overheerst vooral het enthousiasme dat onze tweedaagse splitboardtrip kan beginnen. We halen onze schouders op. Het zal wel.
Fit zijn we wel, maar echt voorbereid eigenlijk niet. Al snel merken we dat splitboarden toch meer van je vraagt dan een gewone dag snowboarden. We krijgen eerst een korte uitleg. Het principe is eigenlijk simpel: je splitst je snowboard verticaal in twee helften. Op beide delen zitten bevestigingspunten waar je je bindingen op klikt. Tijdens het omhoog gaan staan je bindingen in de lengterichting van het board en lijken de twee helften ineens op korte ski’s. Onder de boards plakken we speciale stijgvellen. Dat zijn stroken materiaal die ervoor zorgen dat je wel naar voren kunt glijden, maar niet naar achteren. Zo kun je stap voor stap omhoog bewegen zonder steeds terug naar beneden te glijden.
Splitboarden vraagt om de juiste kennis
Het mooie aan splitboarden is dat je nergens aan vast zit. Geen liften, geen openingstijden, geen drukke pistes. Je bepaalt zelf waar je heen gaat en wanneer je vertrekt. Die vrijheid voelt fantastisch, maar brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. Splitboarden vraagt kennis van het de winter, het kunnen inschatten van mogelijke gevaren en een goede techniek. En off-piste naar beneden komen, is toch echt iets anders dan een afdaling over een strak geprepareerde piste. Heb je geen ervaring met splitboarden, ga dan altijd met een gids op pad!


Splitboarden in het Kaunergat Nature Park
Onze eerste splitboarddag brengen we door in de buurt van Feichten, ver weg van de skiliften, in de Kaunergrat Arena. Om zeven uur ’s ochtends worden we opgehaald door gids Tobi van kaunertaler-bergführer.com. Vroeg vertrekken is belangrijk. In de ochtend zijn de sneeuwcondities vaak het best. De zon staat nog laag en een dun laagje ijs boven op de sneeuw zorgt ervoor dat het sliden soepel gaat. Precies de bedoeling bij het splitboarden. Na een rit van een minuut of tien, over een paar ruige bergwegen, stoppen we net onder de boomgrens. Hier begint ons avontuur.
Langzaam schuiven we omhoog over een besneeuwd grindpad. De eerste zonnestralen glinsteren tussen de bomen door. De dorpen in het dal worden steeds kleiner en hoe hoger we komen, hoe beter zichtbaar wordt hoe weinig bebouwing er eigenlijk is. Dat is niet zomaar. Het Kaunertal is een smalle vallei en door het lawinegevaar in de winter is uitbreiding nauwelijks mogelijk geweest. Daardoor is het landschap grotendeels intact gebleven.
Wanneer we verder omhoog lopen, laten we de boomgrens achter ons. Het landschap opent zich en in de verte zien we voor het eerst een glimp van de Kaunertal-gletsjer en de bergtoppen ver boven de drieduizend meter richting Italië. We zijn in het Kaunergrat Nature Park, een beschermd gebied van bijna zeshonderd vierkante kilometer. Tijdens onze tocht komen we slechts twee andere tourskiërs tegen, locals natuurlijk. Wat een contrast met een normaal skigebied.


Hoe langer we lopen, hoe stiller het wordt
De vreugdekreten maken langzaam plaats voor lange stiltes. Je merkt dat alles om je heen vertraagt. Je focust je op je stappen, je ademhaling en het ritme van het omhoog glijden. Tobi voelt dat goed aan. Hij onderbreekt de stilte alleen wanneer het technisch nodig is. Als het terrein steiler wordt, legt hij uit hoe we de hielverhogers onder onze bindingen kunnen gebruiken, zodat het klimmen makkelijker wordt. Op een gegeven moment vraag ik hoe lang we nog moeten stijgen. Tobi lacht. “Zolang jullie zin hebben.” Dat antwoord zegt eigenlijk alles over splitboarden. In het moment zijn, de controle loslaten en genieten van de weg omhoog.
We stijgen uiteindelijk tot ongeveer 2500 meter hoogte, wat we besluiten als eindpunt voor vandaag te nemen. Tenminste, omhoog. Tijd voor lunch. We vieren de kleine overwinning, zitten een tijdje in de zon en bouwen langzaam onze splitboards weer om naar snowboardmodus. Haast hebben we niet. We zouden hier makkelijk nog uren kunnen blijven zitten, maar er wachten een paar indrukwekkende off-piste meters. We dalen in het spoor van Tobi terug naar beneden richting de auto. Waar we ongeveer vier uur over deden om boven te komen, staan we een half uur later alweer beneden.


Richting de Glockturm
De volgende dag staat onze gids Tobi om zeven uur ’s ochtends opnieuw voor het hotel. Vandaag rijden we ongeveer veertig minuten richting het skigebied van de Kaunertaler gletsjer. De weg slingert langs de Gepatschstuwdam, die wordt gevoed door smeltwater van de gletsjer. Alleen al de rit met de auto voelt als een avontuur. Na Ochsenalm, waar de eerste skilift van het gebied begint, rijden we nog een minuut of vijftien verder tot het einde van een doodlopende weg.
Ons startpunt ligt vandaag een stuk hoger dan gisteren. We beginnen bijna op de hoogte die gisteren nog ons hoogste punt was, ver boven de boomgrens. Verder rijden kan hier niet. De enige manier om verder te komen is door te lopen of in ons geval: omhoog te glijden op een splitboard. Aan de andere kant van de berg loopt een freerideroute naar Italië. Misschien iets voor een volgende trip. Maar nu gaan we eerst richting de Glockturm. Het splitboard zit inmiddels snel onder onze voeten. Na een paar keer weet je precies in welke volgorde je alles moet ombouwen en vastklikken. Wanneer we de eerste meters omhoog glijden klinkt alweer de eerste vreugdekreet.


We trekken onze eigen lijnen
We bevinden ons hier in het westelijke deel van Oostenrijk, tegen de italiaanse grens en bewegen langzaam richting de Glockturm, een bekende wandelberg in de zomer en met 3.355 meter een de hoogste toppen van Tirol. Waar we gisteren tegen een bergwand omhoog liepen en in de verte de dorpen konden zien liggen, is hier helemaal niets. Geen hutten, geen liften, geen andere toerskiërs of splitboarders. Alleen hoge bergen en de witte wereld om ons heen. Het sneeuwdek is hier duidelijk dikker dan gisteren en we trekken onze eigen lijnen omhoog. Af en toe kijk ik over mijn schouder terug en zie drie sporen in de sneeuw. Die van ons. Verder is er niemand.
Het is maar goed dat we een camera en drone bij ons hebben, want de ervaring hier is moeilijk in woorden te vatten. De hoogte, de ruimte en het gevoel van totale afgelegenheid maken indruk. Dat gevoel kennen we uit de bergen in de zomer, maar is in de winter nieuw voor ons. Onderweg lopen we over bevroren bergmeren, die volledig onder een dik pak sneeuw verborgen liggen, vertelt Tobi. Alleen de rotsblokken die hier en daar boven de sneeuw uitsteken verraden dat het landschap hier meer reliëf heeft dan je denkt. De rotsen gebruiken we als natuurlijke rustplek


What goes up…
Het stijgen is vandaag duidelijk steiler dan gisteren en onze hartslag schiet soms flink omhoog. Toch blijkt later dat de echte vermoeidheid pas tijdens de afdaling komt, maar eerst lunch. We gaan zitten op een paar rotsen die net boven de sneeuw uitsteken. De wind is gaan liggen en de zon staat hoog genoeg om het aangenaam te maken. Met uitzicht op een bijna eindeloze witte bergwereld eten we onze lunch en bouwen onze splitboards weer om, klikken de bindingen vast en kijken nog één keer naar beneden. De strijd omhoog hebben we gewonnen. Nu begint de beloning.


… Must go down (en dat blijkt nog niet zo makkelijk)
Het eerste stuk is steil en voelt fantastisch. Diepe sneeuw, ruimte om je eigen lijn te kiezen en geen spoor van andere rijders. Waar we gisteren nog strak de lijn van Tobi volgden, trekken we nu iets meer ons eigen spoor naar beneden. Het terrein is breed en open, maar het karakter van de afdaling verandert. Het steile stuk wordt vlak en we verliezen veel snelheid. De sneeuw is diep, veel dieper dan we hadden verwacht. Stefan en ik komen een paar keer stil te staan terwijl de gids wel zijn snelheid houdt.
Niet veel later staan we tot onze knieën in de sneeuw. We moeten onze bindingen losmaken en een stuk lopen. En dat blijkt zwaarder dan het klimmen. Bij elke stap zakken we bijna een halve meter weg. Het voelt alsof je vijftig kilo extra meedraagt terwijl je door een witte zee ploetert. Ook het weer verandert. Geen storm, maar het trekt plotseling dicht. De lucht wordt grijs en het contrast in het landschap verdwijnt. De sneeuw en de horizon lijken in elkaar over te lopen, waardoor het moeilijk wordt om de diepte goed in te schatten.
Een paar keer komen we opnieuw vast te zitten en moeten we zelfs ons splitboard weer in loopmodus zetten om verder te komen. Op dat moment realiseren we ons hoe belangrijk ervaring is. Zowel Stefan als ik hebben behoorlijk wat snowboard ervaring, maar vrijwel altijd op of rondom de piste. Dit is een andere wereld. We zouden dit zonder gids niet snel aanraden. Zeker niet als je het gebied niet kent.


Het ritme van omhoog gaan
Splitboarden in het Kaunertal voelt als een andere manier om de bergen te beleven. Waar skiën of snowboarden vaak draait om zoveel mogelijk afdalingen op een dag, draait splitboarden juist om de weg omhoog. De stilte, het ritme van je stappen, de energie die het kost en dat kleine stukje bewijsdrang dat ik soms mis tijdens een gewone skivakantie. Het Kaunertal blijkt daarvoor een verrassend geschikte plek. De combinatie van hoogte, uitgestrekte natuur en weinig toerisme maakt het gebied ideaal voor wie de winterbergen eens op een andere manier wil ontdekken. Het vraagt meer inspanning dan een dag skiën. Meer voorbereiding ook. Maar juist dat maakt de ervaring zo bijzonder.
(Voor meer natuurfoto’s van Stefan, check zijn Instagram.)











