Soms lijkt het alsof de mooiste plekken ter wereld allang ontdekt zijn. Je kent de beelden: turquoise bergmeren, groene alpenweides en imposante bergtoppen. Prachtig, maar vaak met een flinke stroom toeristen op de achtergrond. Toch zijn er in Zwitserland nog genoeg plekken waar je de bergen bijna voor jezelf heb, zoals Adelboden – Lenk – Kandersteg. Tijdens hikes van drie tot drieënhalf uur kwamen we soms maar een handvol andere wandelaars tegen. En dat terwijl de uitzichten precies zo idyllisch zijn als op de bekende Zwitserse ansichtkaarten. Onze tip: ga aan het einde van de zomer of in de herfst. De temperaturen zijn aangenaam om te hiken, de natuur verandert langzaam van kleur en op veel wandelpaden is het heerlijk rustig. In dit artikel nemen we je mee op vier hike-avonturen in deze verrassend rustige regio van Zwitserland.
Kandersteg is een idyllisch bergdorp met veel hoogtepunten
Kandersteg staat bij veel reizigers bekend vanwege de populaire Oeschinensee en de Blausee. Twee prachtige plekken, maar wij zijn juist benieuwd naar de minder bekende kant van Kandersteg. Het dorp zelf lijkt zo van een Zwitserse ansichtkaart te zijn weggelopen. Houten huizen met balkons vol roze bloemen staan tussen de imposante bergen. Toch komen wij hier niet alleen om rond te slenteren. We zijn op zoek naar avontuur op grote hoogte.
#1 Huttentocht naar de Doldenhornhütte
Er zijn verschillende routes naar de Doldenhornhütte. Wij kiezen op de heenweg voor de route via het Felsenpfad. Een hike van ongeveer drie uur, met maar liefst 860 hoogtemeters en onderweg nog zo’n 120 meter dalen. De route voert dwars door het bos en is behoorlijk steil. Wij zijn hier in september en hebben geluk met het weer. De lucht is een kraakhelderblauw, het is zo’n 18 graden en de zon schijnt volop. Het zijn de ideale omstandigheden om te hiken. Onderweg komen we af en toe andere wandelaars tegen. Een vrolijk ‘Guten Morgen zusammen!’ klinkt wanneer we elkaar passeren.
Overnachten op 1.915 meter
Na ongeveer drie uur wandelen doemt de Doldenhornhütte op. De hut ligt op 1.915 meter hoogte en behoort tot de SAC, de Zwitserse Alpenclub. SAC-hutten liggen vaak ver van de bewoonde wereld en worden gerund door een gastheer of gastvrouw. Je moet vooraf reserveren en overnachten in zo’n hut is vooral een ervaring op zich. Verwacht geen luxe hotel, want vaak zijn er geen douches, deel je het toilet en zijn stopcontacten schaars. De Doldenhornhütte is wat dat betreft een uitzondering. Van buiten ziet het eruit als een klassieke Zwitserse berghut, maar binnen heeft de accommodatie een moderne, bijna Scandinavische uitstraling. Er is zelfs een warme douche en we vinden voldoende stopcontacten.
We komen rond 18.00 uur aan. Veel tijd om bij te komen is er niet, want om stipt 18.30 uur roept onze gastheer ons naar binnen voor het diner. Samen met de andere hikers schuiven we aan tafel. We voelen ons even weer kind, want iedereen krijgt op hetzelfde moment hetzelfde eten voorgeschoteld. Eerst een paddenstoelensoep, daarna aardappelpuree met gehaktbrood en als dessert panna cotta. Simpel, stevig en precies wat je nodig hebt na een paar uur klimmen.
Van baby tot negentigplusser: iedereen hiket hier
Wat ons vooral verbaast, is hoeveel verschillende generaties we in de hut tegenkomen. Tijdens onze hike vonden wij het af en toe best pittig, en dan te bedenken dat hier complete Zwitserse families met jonge kinderen naartoe wandelen. Van baby’s en kinderen van zes tot senioren van ver in de tachtig, iedereen lijkt hier de bergen in te trekken. Wanneer we dit aan een local vragen, krijgen we een logisch antwoord: “Met zo’n achtertuin vol natuur en bergen wil je er ook als local steeds weer op uit, want ook ik word blij van het ontdekken van rustige, mooie plekken.” Dus dat doen de mensen hier dan ook tot op hoge leeftijd. Respect.
Uitzicht op de Oeschinensee zonder de massa
Onze gastheer geeft ons de volgende ochtend een goede tip. Wandel na het ontbijt nog vijftien tot twintig minuten verder omhoog. Daar wacht een uitzicht op de Oeschinensee. Rond 08.30 uur trekken we onze schoenen aan en lopen we naar boven. Wanneer we aankomen, staat de zon nog achter de bergen. Daardoor kleurt het meer donkerblauw. Dan schuift de zon langzaam over de bergtoppen heen en verandert het water als een olievlek die verspreid voor onze ogen. Het meer krijgt een intense turquoise kleur. En het mooiste? We zijn helemaal alleen. Dat is beneden bij de Oeschinensee zelf een heel ander verhaal. Juist daarom is dit voor ons een van de hoogtepunten van de huttentocht.
Vanaf het uitzichtpunt op de Oeschinensee wandelen we via een andere route terug naar Kandersteg, via Öschiwald en Bäretritt. Deze hike duurt (vanaf de hut) ongeveer tweeënhalf uur.
Tip: controleer voor vertrek altijd de actuele informatie over de wandelroutes. Werkzaamheden of omstandigheden in de bergen kunnen ervoor zorgen dat een route tijdelijk gesloten is.
#2 Via Ferrata in Kandersteg, een bucketlistavontuur voor durfals
Nog een reden om naar Kandersteg te gaan, is de Allmenalp Via Ferrata. Een via ferrata (ook wel klettersteig genoemd) is een beveiligd klimparcours langs een steile bergwand. Via ferrata betekent letterlijk ‘ijzeren weg’. Je klimt en klautert over ijzeren pinnen, ladders, trappen en beugels, waarbij je constant gezekerd bent aan de staalkabels die je over de route leiden. Er zijn verschillende moeilijkheidsniveaus. Er zijn routes voor beginners en voor mensen die het vaker hebben gedaan of wel van een uitdaging houden.
De eerste keer
We rijden naar het startpunt bij de gigantische waterval van Allmibach. Daar krijgen we een klimharnas en helm en krijgen we een korte instructie. Daarna lopen we samen met onze gids Mike van Alpinschule Adelboden Kandersteg richting de verticale bergwand. Zenuwachtig vragen we of het een pittige klim wordt. ‘No, it’s okay’, zegt Mike. De route heeft niveau K4, oftewel moeilijk. Ik heb dit nog nooit gedaan, dus mijn motto vooraf is vooral “ik denk dat ik dit wel kan”. Misschien maar goed ook dat ik vooraf niet te veel heb opgezocht. Anders had ik mezelf waarschijnlijk alleen maar bang gemaakt.
Twee Allmenalp-routes
De klim duurt ongeveer drie uur en telt zo’n 650 hoogtemeters. Er zijn twee routes waaruit je kunt kiezen: de oude route, met een gigantische zipline, en een nieuwe route, die op sommige punten wat zwaarder is voor je armen. Wij kiezen voor de oude route. Vrijwel aan het begin worden we ingehaald door twee jonge Zwitsers. Aan hun klimharnas hangt niet alleen een karabiner, maar ook een pretzel. Een snack voor onderweg, natuurlijk.
Van overhangende ladder tot koorddansen
Wat een ervaring is dit. We klimmen langs de waterval en hoe hoger we komen, hoe spectaculairder het uitzicht wordt. Als we achteromkijken, zien we de vallei en de bergen rondom Kandersteg steeds verder onder ons verdwijnen. We klimmen over verticale ladders, overhangende ladders en zelfs gedraaide ladders. En dan komt de zipline. “Ik denk dat jij wel tegen het matras aan knalt”, zegt Mike. Het advies is duidelijk: ik moet op tijd remmen. Daarna volgt nog een stalen koord waar we ons als koorddansers overheen bewegen. Met wiebelende benen boven de diepte besef ik me dat dit precies het avontuur is waarvoor we naar Kandersteg zijn gekomen.
Na ongeveer drie uur komen we aan bij een bergrestaurant. Tijd voor een koud drankje en daarna nemen we de kabelbaan terug naar beneden. Eenmaal beneden bekijken we de foto’s. Eigenlijk kunnen we nauwelijks geloven dat wij dit zojuist hebben gedaan. En als je het me vandaag vraagt, dan ga ik morgen weer.
Goed om te weten
De Via Ferrata zelf is gratis. Je kunt ter plekke de benodigde uitrusting reserveren. Voor de kabelbaan naar beneden betaal je wel ongeveer 18 Zwitserse frank. Wil je het nog spectaculairder maken? Dan kun je er ook voor kiezen om met een tandemvlucht naar beneden te paragliden.
Op naar Adelboden
Na onze avonturen in Kandersteg reizen we in ongeveer 45 minuten verder naar Adelboden. De regio staat onder meer bekend om de Engstligenwaterval, de op één na grootste waterval van Zwitserland. Een andere bekendheid is Vogellisi. Dit is een van de legendes uit de regio. Het is een jonge natuurliefhebber, die volgens het verhaal met vogels kon praten en genezende krachten had.
#3 De Panoramahike in Adelboden doet haar naam eer aan
Na een goede nacht nemen we de bus naar Elsigbach. Vanaf daar pakken we de kabelbaan naar Elsigenalp. In de winter is dit een populair skigebied, maar in de zomer verandert het in een paradijs voor hikers. Wij stoppen eerst bij Berghaus Elsigenalp voor een stevige bodem. Met uitzicht op de bergen eten we een schnitzel met gekruide frietjes. Daarna beginnen we aan onze hike richting Adelboden. De route eindigt vrijwel voor de deur van ons hotel en is ongeveer 10,2 kilometer lang. In totaal zijn we zo’n drie uur en twintig minuten onderweg, met 411 meter stijgen en maar liefst 846 meter dalen.
Wat een views
Tijdens de route hebben we een 180 graden panoramisch uitzicht over de omgeving. Van diepe valleien tot indrukwekkende bergketens. Eigenlijk doen de foto’s het uitzicht nauwelijks recht. Onderweg komen we een vriendelijke local tegen die aanbiedt om ons mee te nemen, maar natuurlijk laten we dit aanbod aan ons voorbijgaan. Even later worden we dan weer iets minder vriendelijk begroet door een ietwat territoriale stier. Geef hem eens ongelijk. Wij zouden hier ook ons terrein bewaken. Voor de rest lopen we bijna de hele tocht alleen.
Wanneer we het panoramische gedeelte achter ons laten, verandert het landschap. We wandelen door bossen, langs kleine bergbeekjes en tussen paddenstoelen in allerlei vormen, kleuren en maten. De flinke afdaling begint uiteindelijk zijn tol te eisen. Onze kuiten kunnen wel wat liefde gebruiken. Gelukkig hebben we daar eenmaal beneden een oplossing voor: de spa van Hotel Adler. Terwijl we in het water liggen, kijken we uit over precies dezelfde bergen waar we die dag doorheen hebben gewandeld. Niet verkeerd.
#4 Hiken langs de Engstligenwaterval
De volgende dag staat een andere bekende plek van Adelboden op het programma: de Engstligenalp en de indrukwekkende Engstligenwaterval. Vanaf het busstation in Adelboden nemen we de bus naar Unter dem Birg. Daar stappen we in de kabelbaan naar boven. Op 1.964 meter hoogte ligt de Engstligenalp, het grootste plateau van Zwitserland en tegelijkertijd een natuurreservaat. We beginnen met een rondje over het plateau. Deze wandeling is relatief eenvoudig en daardoor ook geschikt voor gezinnen.
Eerlijk is eerlijk: wanneer we uit de kabelbaan stappen, zijn we nog niet direct onder de indruk. Maar zodra we beginnen te wandelen, verandert dat. We lopen langs stromend bergwater, bijzondere rotsformaties en bomen, die hier op grote hoogte hun plek hebben gevonden. De rust en ruimte maken de omgeving bijzonder. En dan is er nog de lunch. Op de Engstligenalp vinden we een prijswinnende Raclette-Hütte. Daar hoeven we natuurlijk niet lang over na te denken. We bestellen traditionele raclette en een rösti met raclette. Een Zwitserse lunch op een bergplateau. Veel beter wordt het niet.
De Engstligenwaterval
Na de lunch is het tijd om weer af te dalen. De route loopt vlak langs de Engstligenwaterval en duurt ongeveer een uur. Hoe dichter we bij de waterval komen, hoe harder het geluid van het neerstortende water wordt. Naast zo’n enorme waterval voel je je ineens behoorlijk nietig. Houd er rekening mee dat het onderweg behoorlijk nat kan worden door het opspattende water. Goede wandelschoenen zijn daarom geen overbodige luxe. En ook wandelstokken kunnen hier goed van pas komen.
Het laatste deel van de route loopt door het bos, tussen de echte kerstbomen van Zwitserland: de dennenbomen. Indrukwekkend is misschien wel het beste woord om deze hike te omschrijven.
Adelboden – Lenk – Kandersteg: Zwitserland buiten de gebaande paden
Aan het einde van onze roadtrip proosten we nog één laatste keer. We kijken terug op dagen vol steile hikes, berghutten, turquoise bergmeren, watervallen en een via ferrata die we vooraf misschien iets te makkelijk hadden ingeschat. Wat ons vooral bijblijft, is de rust. Zwitserland staat bekend om zijn spectaculaire natuur, maar idealiter sta je niet tussen honderden andere toeristen terwijl je daarvan geniet. In Kandersteg en Adelboden ontdekten wij wandelroutes waar we soms urenlang nauwelijks iemand tegenkwamen.
Onze tip is dan ook simpel: kijk eens verder dan de bekende hotspots en plan je trip aan het einde van de zomer of in de herfst. Wij zijn in ieder geval een beetje verliefd geworden op deze regio van Bern. En we hopen natuurlijk dat dit geen afscheid is, maar een tot ziens.
Zo reis je naar Adelboden – Lenk – Kandersteg
Er zijn veel wegen naar Zwitserland, maar wij kozen voor de trein. Niet alleen een duurzame manier van reizen, maar ook eentje waarbij je onderweg rustig kunt werken, een route kunt uitstippelen of alvast kunt wegdromen bij wat je te wachten staat. Wij stapten om 08.24 uur in Den Bosch op de trein. Na overstappen in Arnhem, Mannheim, Basel en Spiez arriveerden we om 17.40 uur in Kandersteg. Een lange reisdag, maar zodra je Zwitserland binnenrijdt, weet je waar je het voor doet. Uit het treinraam zie je de spectaculaire berglandschappen steeds dichterbij komen. We raden aan om in Zwitserland een Swiss Travel Pass te kopen, want dan reis je in het hele land zorgeloos met het openbaar vervoer.
Meer van de Adelboden – Lenk – Kandersteg-regio in Zwitserland
Raak je, net als ons, niet uitgekeken op de regio en wil je nog meer ontdekken? Doe dan extra inspiratie op via deze artikelen:
- Hike langs de Oeschinensee
- Hike naar de Engstligen waterval
- Wildstrubel UTMB-trailrun
- Huttentochten in Zwitserland
- De mooiste watervallen ter wereld
