Solo op de fiets van Stockholm naar huis 

Achttienhonderd kilometer, vier landen en één fiets. Mijn doel: van Stockholm terug naar mijn huis in Rotterdam trappen. Als vrouw. Helemaal alleen. Als Nederlander is de fiets het ultieme symbool van vrijheid, maar een solo-trip van deze omvang vond ik simpelweg doodeng. In dit artikel neem ik je mee langs de Zweedse meren, Deense fietspaden en Duitse drukte, maar vooral ook op de mentale reis die daarbij hoort. Want hoe maak je de drempel laag genoeg om tóch te vertrekken? En wat blijft er van je angsten over als je eenmaal in het ritme van de pedalen komt?

Waarom van Stockholm naar Rotterdam?

Het antwoord op die vraag is eigenlijk heel simpel: het voelde voor mij veilig om deze route te fietsen. Daar waren meerdere redenen voor:

1. In Zweden is wildkamperen legaal. Sterker nog, het Allemansrätten (Allemansrecht) is opgenomen in het Zweedse Grondrecht, dat wil zeggen dat iedereen het recht heeft om vrij in de natuur te bewegen, wandelen, kamperen en te plukken. Zo kon ik zonder zorgen overal mijn tentje opgooien.
2. Het blijft in de zomer extreem lang licht, de temperatuur is niet te heet en er is heel veel groen. 
3. De infrastructuur is goed geregeld. Er zijn fietspaden, goede wegen, mooie bospaden en geen happende zwerfhonden in Noord Europa. 
4. Als het me allemaal ontzettend tegen zou vallen, zou ik op de gehele route vrij makkelijk de Flixbus terug naar huis kunnen pakken. 
5. Ik heb goede vrienden in Stockholm wonen, dus kon ik eerst even bij hen landen. Daarnaast vond ik het een fijn idee, wetende dat zij het begin van de reis ‘in de buurt waren’.

Met andere woorden: ik heb de drempel om te gaan voor mezelf zo laag mogelijk gemaakt.

Op pad

Een hele hoop mensen hebben me dapper genoemd, omdat ik deze tocht ging maken. Toch voelde ik me vaak helemaal niet zo. Ik was met vlagen zelfs bang en zorgen waren, met name op het begin, een vast onderdeel van de dag. Toen ik wegfietste uit Stockholm, vond ik het opeens spannend om überhaupt te fietsen. Iets wat ik toch al bijna mijn hele leven doe. Ik vond het spannend om goede plekken te vinden om te slapen, ik kreeg de kriebels als een man te lang naar mijn tent plekje keek en iedere keer dat ik mijn fiets ergens parkeerde om een koffietje te gaan drinken was ik bang dat mijn fiets gestolen zou worden.

Maar ondanks al die twijfels, bleef ik mijn plan doorzetten. Ik fietste letterlijk door de angst heen, met de dag werd het makkelijker en verdwenen de zorgen naar de achtergrond. Wat me daarbij hielp, is dat ik de stapjes kleiner maakte. Ik koos bewust voor deze route en berichtte mijn vrienden in Zweden waar ik die nacht sliep. Daarnaast erkende ik mijn gevoelens, ik schreef erover, dacht erover na. Leerde er mee samen te werken in plaats van er tegen te vechten. 

De cadans van de natuur

Ik ging steeds meer op in het ritme van de dag, de stilte, de natuur. Langzaam worden je gedachten rustiger en vallen je steeds meer details op in de natuur. Je stopt voor een bloem, je voelt de zonnestralen prikken op je huid, de ruis van het normale leven verdwijnt waardoor je het hier en nu steeds beter kan waarnemen.

Het leven is heel simplistisch op de fiets; je slaapt, eet, maakt kamp en fietst. Ik probeerde de leegte niet op te vullen met muziek of podcasts, maar echt te genieten van het moment. Een van mijn favoriete momenten was toen ik langs een bosje fietste en er opeens een roofvogel uit vloog die voor een aantal meters naast mijn fiets bleef vliegen en vervolgens afboog. Op zulke momenten is ‘alleen zijn’ absoluut niet hetzelfde als eenzaamheid. Gek genoeg waren de momenten waarop ik me eenzaam voelde, wanneer er mensen om me heen waren met wie ik geen verbinding voelde. Op de fiets voelde ik me (bijna) nooit eenzaam. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik veel hardop tegen mezelf heb gepraat en heb gezongen op de fiets, iets wat ik ook weer moest afleren toen ik thuis kwam. 

De goedheid van de mens

En over mensen gesproken, ik ervoer ook weer dat de meeste mensen deugen. Ik heb prachtige gesprekken gehad met wildvreemde mensen, mensen die hun huis voor me open hebben gesteld en mensen die spontaan eten of hulp aanboden. Het zijn de kleine dingetjes die een grote impact maken op je dag. Cliché maar waar. En ja, misschien trek je als vrouw alleen op een zware fiets makkelijker vriendelijkheid aan, maar tegelijkertijd is het iets dat ook in het normale leven zo makkelijk geïmplementeerd zou kunnen worden. Het vraagt alleen een open houding en een glimlach. 

De route

Vooraf had ik de route niet uitgestippeld. Ik wist alleen dat Stockholm het startpunt was en Rotterdam het doel. De route daartussen lag helemaal open. Uiteindelijk heb ik er 1,5 maand over gedaan en 30 fietsdagen gehad. In die tijd legde ik deze route af:

Met de bus naar Zweden

Vanuit Amsterdam ben ik met de Flixbus naar Stockholm gereisd. Dit vind ik echt een aanrader, voor een paar euro kun je in de zomer je fiets meenemen, want op de achterkant van de bus is een fietsendrager. (Elektrische fietsen zijn niet toegestaan.)

Zweden

Vanuit Stockholm fietste ik via de studentenstad Linköping langs het Vätternmeer, een van de grootste meren van Zweden. Een prachtig gebied waar je kilometers langs het water fietst. Het heeft ook iets meer heuvels dan de rest van Zweden. Daarna dwars door het binnenland richting Älmhult (de geboorteplaats van IKEA en dat steken ze niet onder stoelen of banken) naar de kust. Ik fietste een stuk van de oostkust (prachtige stranden) en de hele zuidkust.

Denemarken

Vanaf Malmö heb ik de trein naar Kopenhagen genomen (je mag de brug niet over fietsen). Anders dan in Zweden volgde ik in Denemarken een van de vele fietspaden. Denemarken bleek een waar fietsparadijs te zijn. Waar ik in Zweden bijna niemand tegenkwam, waren er in Denemarken een hele hoop. Tussen de gezinnen en senioren fietste ik van Kopenhagen naar het zuiden, om uiteindelijk bij Rødbyhavn met de ferry over te steken naar het Duitse Fehmarn eiland. Een plek waar de Duitsers graag vakantie vieren.

Duitsland en Nederland

In Duitsland vervolgde ik mijn weg richting Hamburg. Een leuke stad om te bezoeken en meteen ook wel het hoogtepunt van mijn fietstocht door dit land. Want eerlijk is eerlijk: Duitsland vond ik minder fijn fietsen door de vele grote wegen en het gebrek aan ruimte en rust, zeker in vergelijking met Zweden en Denemarken. Eenmaal de grens over bij Enschede volgde ik de nationale fietsroutes via Nijmegen en de Biesbosch naar Rotterdam. Die waren super aangegeven en gingen nog verrassend veel door de natuur.

De setup

Ik heb de drempel om gewoon te gaan voor mezelf zo laag mogelijk gemaakt door ook te investeren in goed materiaal:

• Fiets: Ik koos voor de Koga WorldTraveller (damesmodel). Waar anderen voor een lichte gravelbike gaan, koos ik bewust voor dit zwaardere, stabiele model met dikke banden. Het resultaat? Geen enkele lekke band tussen Stockholm en Rotterdam, genoeg ruimte voor mijn Ortlieb-tassen (zowel voor als achter) en bospaden werden soepeltjes getrotseerd.
• Tent: Een MSR Hubba Hubba Bikepack (2-persoons). Deze heeft me droog en veilig door meerdere stormen geloodst.
• Gear: Ik had een matje en een slaapzak mee, een goede regenjas en voldoende, maar niet te veel, kleding die ik in laagjes kon dragen.

Van wildkamperen tot IKEA-hotel

Ik sliep voornamelijk in de natuur, want de buitenfaciliteiten in Zweden zijn fantastisch. Toch maakte de variatie in overnachtingen de reis extra bijzonder. Zo maakte ik gebruik van de volgende opties:

• Wildkamperen: In Zweden is dit legaal dankzij het Allemansrätten. Bijna elk meertje heeft wel een bankje en een plek voor je tent. Ik keek vaak op Komoot of Google Maps of er ergens een plekje aan het water beschikbaar was en gooide daar dan mijn tent op.
• Trekkershutten: In Denemarken sliep ik vaak in shelters in natuurreservaten (soms tegen een kleine vergoeding), want daar mag je officieel niet wildkamperen. Scheelt weer een nachtje je tent opzetten. 
• Warmshowers: Een fantastisch netwerk voor en door fietsers. Hier ervoer ik de meest hartverwarmende gastvrijheid (en kon ik af en toe een wasje draaien). Het is een ruildienst, dus de mensen die hosten, hopen dat wanneer zij op reis zijn ook gebruik kunnen maken van deze ervaring. 
• Vrienden: Zowel in Zweden als in Nederland heb ik verschillende vrienden opgezocht, waar ik een nachtje mocht verblijven.
• De extra’s: Ik kon het enige IKEA-hotel ter wereld natuurlijk niet overslaan. Ook sliep ik in een hotel toen ik ziek was en in een Airbnb tijdens een flinke storm.

Je bent krachtiger dan je denkt

Nog nooit heeft mijn lichaam zoveel bewogen in zo’n korte tijd, dus het is bijna ironisch om te zeggen dat deze fietstocht me rust gaf. Maar mijn lichaam bleek toch echt een fantastisch ‘powerhouse’ te zijn. Het gaf me een diep vertrouwen dat mijn lijf me overal kan brengen, mits ik haar respecteer. Dat mijn gedachten en emoties mogen opspelen, maar dat ik me daardoor niet hoef te laten beperken.

Een laatste aanmoediging

Tijdens mijn fietstochten kwam ik kwam weinig andere vrouwen tegen die alleen fietsten. Dat was zowel op deze trip als op een latere trip door Albanië en Griekenland. En ja, ik voelde me ook kwetsbaar af en toe, vooral als ik een slaapplek zocht. Maar ik ontdekte ook dat dit gevoel niet alleen bij vrouwen speelt. Het wordt ook zo beleefd door de mannelijke fietsers. Dat is jammer, want de rijkdom die je onderweg vindt, ligt voor het oprapen. Daarom hoop ik dat wanneer je als lezer twijfelt en het wel voelt kriebelen, dit inspireert om toch te gaan.

Dus als het kriebelt: doe het. Maak de stapjes klein genoeg zodat het behapbaar blijft en ontdek hoe dapper je eigenlijk bent.