Als de dagen korter zijn en donkerder aanvoelen, dan kijk ik uit naar besneeuwde bergen. Naar de besneeuwde Alpen om af te dalen op een snowboard of juist op te lopen met een splitboard. Ik houd nauwlettend de weersverwachtingen in de gaten en bekijk de webcams van de gebieden om te zien hoeveel sneeuw er ligt. Dit keer kijk ik uit naar een lang weekend in Portes du Soleil in de Franse Alpen, specifiek naar de dorpen Morzine en Avoriaz. In dit artikel lees je waarom we voor de trein kiezen, hoe het is om met gids te splitboarden richting een berghut en welke activiteiten dit gebied extra leuk maken als je meer wilt dan alleen de piste op en af.
Impactbewust op wintersport
Ieder jaar ben ik me meer bewust van het belang om goed voor de natuur te zorgen. Iedere bergsporter merkt jaarlijks de impact van het veranderende klimaat op de prachtige bergen. Ik voel me in steeds grotere mate mede verantwoordelijk voor het behoud en de bescherming van deze prachtige natuur. Ieder jaar ga ik op zoek naar dingen die ik kan doen om mijn vakantie duurzamer te maken. Zo kom ik erachter dat 50% van de uitstoot die tijdens een wintersportvakantie wordt veroorzaakt, komt van de autorit ernaartoe. Mede om die reden pak ik dit jaar de trein naar de Franse Alpen. Het vervoer van en naar de Alpen is een manier die qua duurzaamheid het meeste verschil kan maken.
Met de trein naar de Alpen (en waarom dat chill is)
Tijdens de rit merk ik dat ik tijdens de treinreis vooral veel comfort ervaar. Tien uur in de trein betekent niet dat je tien uur lang opgesloten zit, zoals in een auto met enkele tussenstops voor koffie en een toilet. Het is heerlijk om niet te focussen op de weg, maar lekker te kunnen genieten van het veranderende landschap met een kopje koffie, vers uit de coupébar. Het is een koude ochtend in Nederland waarbij we genieten van een prachtige zonsopkomst, mistige polderlandschappen met een oranje-roze lucht. In de trein strek ik soms even kort de benen om daarna weer te verdwijnen in een spannend boek. Om deze reden ben ik een groot fan van reizen met de Eurostar om op een vakantiebestemming aan te komen: je bent passagier in plaats van bestuurder.
Morzine, wintersporten op de Frans-Zwitserse grens
Aan het einde van de middag komen we aan in Morzine. Het heeft de afgelopen dagen behoorlijk gesneeuwd en de vooruitzichten qua weer zijn goed. Koud, bewolkt en af en toe een zonnetje. Dat nadert perfecte snowboardomstandigheden. ‘s Avonds eten we een heerlijke kaasfondue. Portes du Soleil ligt op de grens van Frankrijk en Zwitserland. Dat merk je onder andere aan het eten dat er op het menu staat in de restaurants. Heerlijke gerechten met kaas en goed, regionaal gemaakt wijn en bier.
‘s Ochtends staan we vroeg op om de pistes op te gaan. De pistes zijn fantastisch geprepareerd, waardoor het snowboarden tot een waar feest maakt. De brede, fijne pistes zijn zoals je mag verwachten van een mooi Frans wintersportgebied. Vanaf de pistes is het uitzicht op de bergen prachtig met mooie vergezichten op het dal, op de bergen Mont Blanc en Dents du Midi en op het plaatsje Morzine. Portes du Soleil kenmerkt zich door ruim 600 kilometer aan pistes geschikt voor ieder niveau. Een grensoverschrijdend gebied in zowel Frankrijk als Zwitserland.
Splitboarden naar Refuge de la Golèse
Na de lunch rijden we naar het startpunt voor onze volgende activiteit, namelijk toerskiën of als snowboarder moet ik dan natuurlijk splitboarden zeggen. We hebben een lokale gids ingehuurd om ons te begeleiden. Aangezien er de laatste dagen veel sneeuw is gevallen, is er een verhoogde kans op lawines. Lokale gidsen en het toerismebureau kunnen helpen bij het maken van veilige routes en overnachtingen in berghutten.
Ik monteer mijn snowboard tot splitboard, plak de vellen onder de latten en herpositioneer de bindingen. Als je geen ervaring hebt met een splitboard, kan de verhuur je hier zeker bij helpen. De gids Chrys voorziet ons van lawinepiepers die we onder onze jassen dragen en geeft ons een prikstok en een schep voor mogelijke reddingsacties bij een lawine. Dat er een gids meegaat, geeft me een fijn gevoel van veiligheid.
We zijn klaar om te gaan. We lopen ongeveer 2,5 uur door de bossen in de Vallée de la Manche, de berg op naar Refuge de la Golese, waar we zullen overnachten. Omhoog lopen op een splitboard is lekker intensief, een fijne inspanning waarbij het mogelijk is de intensiteit zelf te bepalen. Je loopt op ski’s waarbij je zo veel mogelijk probeert te glijden over de sneeuw. Qua techniek is het niet moeilijk. Binnen een paar minuten heb je het onder de knie. We lopen een mooie route waarbij we ongeveer 450 meter klimmen. We lopen langs een kleine rivier met aan weerszijden bomen. Doordat het veel gesneeuwd heeft zijn de bomen prachtig bedekt met een witte laag sneeuw. De zijkanten van de rivier zijn deels bevroren, een prachtig winterlandschap.
We zijn iets te laat vertrokken waardoor we in de schemering aankomen bij de berghut. Dit heeft als voordeel dat we onderweg een prachtige zonsondergang zien, die de berglucht roze-paars kleurt. Bij aankomst monteer ik mijn splitboard weer tot een snowboard, want onderhoud is behoud van je materiaal. De vellen onder de latten moeten schoon en droog opgeborgen worden. Het is niet goed om die ‘s nachts in de vrieskou onder je ski’s/snowboardhelften te laten. Dus we nemen ze mee de hut in om te laten drogen.
Overnachten in de berghut
De sfeer in een berghut in de winter is gezellig. De huttenwaard en de mensen die er werken zorgen voor een heerlijke maaltijd en hebben de hut lekker warm gestookt. We verzamelen ons bij de kachel voor een avondje gezelligheid. Na het eten kruipen we vroeg ons bed in om de dag erna weer vroeg op pad te gaan. Voor een overnachting in een berghut heb je niet zoveel nodig. Ik heb een rugzak mee met een lakenzak, handdoek, warme en schone kleding voor in de hut, een toilettas en wat snacks en water.
Een typisch Frans ontbijt voor een goed begin van de dag
Het ontbijt dat we ‘s ochtends krijgen is typisch Frans en even onwennig. Er staat een soort glazen soepkom om thee of koffie in te doen. Die heeft dit formaat om ook brood, al dan niet belegd, in te dopen. Ik vul een bord met dikke romige kwark, verschillende andere kazen en gesneden stokbrood. Het voelt wat gek om brood in koffie te dopen en dat met kaas erbij op te eten. Maar het is eigenlijk best lekker en het vult goed.
Afdalen door de verse sneeuw
Vanuit Refuge de la Golese dalen we op onze tourski’s en splitboards af naar Morzine. De huttenwaard toont ons een shortcut, waarbij we door de poedersneeuw af kunnen dalen naar het pad. Uiteraard gaat het hier al helemaal mis, we zakken na een paar honderd meter diep weg in de sneeuw en ploeteren ons een weg naar het pad, waarbij we met een flinke sprong naar beneden op het pad belanden. Het zweet staat direct op mijn rug. We volgen het smalle pad naar beneden door de bossen. Als je snelheid hebt over de smalle paden is het heerlijk snowboarden, maar als je stil komt te staan kan het een hele worsteling zijn om weer op gang te komen. Ik heb zelf beide ervaren.
Ik heb erg genoten van de klim omhoog, de afdaling en de nacht in de berghut. Een mooie activiteit om een dag af te sluiten en te starten tijdens de wintersportvakantie. Als we terug zijn in Morzine brengt onze gids ons naar de gondel bij Les Prodains, die leidt naar Avoriaz. Het is tijd voor het volgende dorp.
Avoriaz, autovrij, hoog en verrassend anders
We stappen in een grote gondel, bepakt met onze koffers en onze ski- en snowboardspullen. Avoriaz ligt op 1.800 meter hoogte, midden in de bergen. Doordat het zo hoog ligt, is de sneeuwzekerheid een stuk groter dan in andere gebieden. Het dorp is uniek doordat het autovrij is. Dat betekent dat je het dorp niet in kunt met een auto. Maar het dorp is klein, waardoor alles beloopbaar is. Ook kun je je laten vervoeren door een rupsvoertuig, sneeuwscooter of met paard en arrenslee.
Als wij boven komen staat er een paard met arrenslee te wachten om onze koffers naar het hotel te brengen. Wij gaan zelf direct de pistes op, inchecken doen we later wel. Dwars door Avoriaz lopen ski-pistes, -liften en besneeuwde paden met tunneltjes en bruggetjes om voetgangers van skiërs en snowboarders te scheiden.
Ook Avoriaz ligt op de grens met Zwitserland. Veel pistes van het gebied rond Avoriaz liggen gedurende een lange periode van de dag in de schaduw, waardoor de sneeuw erg goed is en gedurende de dag ook blijft. Het is een heerlijke ochtend met af en toe wat zon, prachtige goede pistes en mooie snelle afdalingen. Ik geniet al snowboardend van de mooie pistes, we pakken stoeltjesliften omhoog waarbij we soms Franse en soms Zwitserse vlaggen zien hangen. Op de grens ligt een zwarte afdaling met de naam Mur Suisse, de Zwitserse muur. Het is de steilste en meest beruchte afdaling van het gebied en dat is niet voor niks. Deze afdaling gaat met gemiddeld 65% naar beneden en is dé uitdaging voor iedere fanatieke wintersporter.
Avoriaz, van utopia tot duurzaam bergdorp
Avoriaz staat, naast de hoge ligging, bekend om zijn duurzaam gebouwde hotels en appartementen. Ik vind het altijd leuk om op te zoeken wat een gebied uniek maakt. Avoriaz heeft een leuk en inspirerend verhaal. Avoriaz is ontstaan uit de droom van Olympisch kampioen Jean Vuarnet. Hij voorzag een mooi skigebied op het plateau waar het nu op ligt. Samen met ondernemer Gérard Brémond en architect Jacques Labro heeft hij een ski-resort ontworpen dat volledig ‘pedestrian’, ofwel voetgangersvriendelijk, is. Een dorp zonder auto’s dat door materiaalkeuze en architectuur volledig opgaat in het landschap. Hun utopia is daarmee verwezenlijkt in een uniek bergdorp.
Als je er verblijft, rondloopt of doorheen skiet zie je dat de gebouwen qua buitenkant zijn gemaakt van onbewerkt hout, in de stijl van de rotsformaties om het dorp heen. Het ziet er werkelijk prachtig uit. De appartementen zijn ontworpen met een duurzaam karakter. Zo zijn de ramen gericht om zoveel mogelijk warmte van de zon op te vangen. En de balkons zijn niet aan de gebouwen vastgemaakt om geen warmte te verliezen. Alles bestaat uit duurzame materialen. Het dorp heeft daardoor een totaal andere beleving en charme dan andere skigebieden met bijvoorbeeld mooie houten chalets.
Ski-joering wordt board-joering, maar is dat mogelijk?
Aan het einde van de middag gaan we ons wagen aan ski-joëring. Voor mij wordt het de eerste keer dat ik dit ga doen. Bij ski-joëring word je voortgetrokken door een paard. De paarden zijn uitgerust met een constructie waar je je aan vasthoudt en tevens het paard mee stuurt. Als je het kader naar rechts beweegt, gaat het paard naar links en vice versa. Het paard zal in verschillende snelheden over een route lopen waarbij je mooie uitzichten hebt op de bergen rondom Avoriaz.
Ik heb het mezelf weer eens erg lastig gemaakt door ski-joering met een snowboard te willen doen. De begeleiders geven aan dat dit nog niet eerder is gedaan, maar dat het vast zou moeten kunnen. Je hoeft alleen recht achter het paard te staan en af en toe mee te sturen met de paarden en de begeleiding voor je. Al snel heb ik door dat het op een snowboard toch niet zo makkelijk is. Recht staan en rechtdoor gaan op een snowboard is altijd lastiger dan op ski’s. Op een snowboard moet je om niet te vallen altijd een lichte beweging naar links of rechts maken.
Als de paarden rustig gaan is het allemaal goed te doen. Om het allemaal wat leuker en spannender te maken brengen we de paarden soms in een draf of in galop. De eerste keer dat we in galop gaan schiet mijn hartslag minstens 50 slagen omhoog. Ik maak snel kleine bochten om staande te blijven waarbij het paard me soms vooruit- en bijna onderuit trekt. Het volgende paard zit vlak achter me, wat me een gevoel van nervositeit geeft. Als ik val, moet ik hopen dat het paard achter me, me weet te ontwijken. Met spanning blijf ik het uur staan. De groep waarmee ik ben was allemaal op ski’s en heeft me zien worstelen op mijn snowboard. Achteraf hebben we de grootste schik om dit avontuur. Als we het rondje hebben afgemaakt komt de begeleiding naar me toe, ook zij hebben me zien strijden. ‘This is much easier on ski’s right.’
Na een heerlijke warme douche in hotel Mil8 schuiven we aan in het restaurant van het hotel. Na een heerlijke maaltijd verkennen we het mooie dorp te voet. Het is een erg charmant bergdorp waar de regio terecht erg trots op is. Na de avondwandeling zoeken we ons warme bed en val ik als een blok in slaap.
Neem je trailrunschoenen mee op wintersport
Voordat we de trein instappen trek ik mijn trailschoenen aan. Om 08.00u komt de zon op en is het licht genoeg om de bossen te verkennen en om de besneeuwde trailpaden rondom Avoriaz te ontdekken. Ik loop een uur heerlijk door de bossen, waarbij het afwisselend omhoog en omlaag loopt. Steeds meer mensen nemen hun hardloopschoenen mee op wintersport om naast de pistes ook de trails te verkennen. Ik vind het een heerlijke manier om de dag te beginnen. Wederom met een prachtige zonsopkomst in de bergen.
Portes du Soleil; een dikke aanrader
Een paar dagen lang genoot ik van Morzine en Avoriaz in Portes du Soleil. Met 600 kilometer aan pistes is het een groot gebied op de Frans-Zwitserse grens. Je ervaart twee culturen die samenkomen en dat merk je onder andere aan de heerlijke gerechten in de restaurants. Kies voor Morzine als je wilt verblijven in een traditioneel wintersportdorp en kies voor Avoriaz als je een uniek bergdorp wilt ervaren. Een prachtig en bijzonder gebied waar je net wat andere activiteiten kunt doen dan alleen de skipistes op en af.
